باگذشت زمان اقیانوس ها خشک می شوند

پروانه ها پرواز می کنند وتنها چیزی که می ماند

خاطرات هستند پس تا خاطرات هستند گریه می کنم

ميره حال كه من در تنهايي خود گرفتار شدم به

كدامين آزادي ايمان بياورم .....

وهنگام  فزونی یافتن غم های زندگی تسکین می بخشد

کسی که همدم تنهایی تنهایی خود نباشد ودر خویشتن خویش دوستی نمی یابد اکنده از نا امیدی خواهد مرد!

همه جا طرح قفس بود،که من آسمون کشيدم

روي بال هر ترانه به ستاره ها رسيدم

به اميد لحظه ي عشق، به اميد روز پرواز

به اميد اينکه شايد بشکنه بغض هر اواز

هنوزم تنها ترينم توي قصه زمونه

کاشکي رد پاي عشقم روي جاده ها بمونه

با صداي خشک و تشنه،خوندم از موجاي دريا

جون گرفت حسّ قشنگي تو تن خشک درختا

                    تو دلم غبار و حسرت

                                              من برات سوغاتی دارم

                                                                          یه سبد گل محبت